Siz insan kaldınız ve insan gibi davrandınız da benden bir kötülük mü gördünüz?

Bu güne kadar metafizik çatışmalarda yüz milyarlarca kayıp verdiniz. Ölmeye doymadınız. Ölmedim, inanamadınız. Baştan beri “ölmeyeceğim” dediğimde de inanmamıştınız. Siz saldırdıkça siz öldünüz ve ben her seferinde güçlenerek çıktım.

Kaç kere metafizik çatışmaların dışına çıkarak da beni öldürmek istediniz, her seferinde rezil oldunuz, aciz kaldınız.

Şimdi on binlerce kişi bir araya geliyorsunuz, bizden on binlerce sene ileri bilim ve teknoloji kullanıyorsunuz, tabii afet gibi görünecek bir teknikle beni öldürmeye oynuyorsunuz ama yer başınıza çöküyor, topluca kendinizi öldürüyorsunuz. Yine ölüyorsunuz, yine ölüyorsunuz. Öyle de ölüyorsunuz, böyle de ölüyorsunuz.

Buraya kadar da tamam, gülmüyoruz bu defa düştüğünüz trajikomik hale ama sonra niye yine ben suçlu oluyorum? Niye bana sövüp sayıyorsunuz? Ahmaklığınıza gülün ya da sövün… Ya da siz bilirsiniz, yeniden yeniden ölün…

Haydi, bütün tarafların önünde rest çekiyorum. “Siz beni öldüremezsiniz, her gün ve her saat karşımda mum misali eriyeceksiniz.” diyorum. Haydi sizi göreyim.

Kılıcımı kınından çıkarttım. Bundan böyle daha da ölümcül olacağım. Karşıma çıkanların çoğuna mühlet vermeyeceğim. Benim vurduklarım bir yana, üzerime gelen bile doğranacak…

Mehmet Fahri Sertkaya